Coś tu nie grało, i chociaż trochę straciłem wiarę we własne umiejętności, jednego byłem pewien: natura nie kłamie.
Jak widać nie zdążyło upłynąć zbyt wiele czasu, żebym sięgnęła po kolejną część powieści Simona Becketta. Naprawdę uważam, że są całkiem udane pomimo faktu, że opisują dość makabryczne sceny, ale i nader trudną i pewnie nie do końca docenianą pracę medyków sądowych.
Niepowodzenie frustruje, ale musisz widzieć sprawy we właściwej perspektywie.
Zawsze jest następny raz.
David Hunter, biegły sądowy z zakresu antropologii, po trudnych życiowych przejściach, podejmuje decyzję o wyjeździe na badania naukowe do Tennessee, gdzie znajduje się Centrum Badań Antropologicznych, a w slangowym brzmieniu po prostu Trupia Farma. Spotyka się ze swoimi dawnymi przyjaciółmi w tym również z mentorem, z którym przychodzi mu pracować nad śledztwem prowadzonym przez lokalne służby policyjne, dotyczące seryjnego zabójcy. Współpraca jest trudna i idzie jak po przysłowiowej grudzie. Służby nie chcą mieszania się Brytyjczyka w swoje prywatne państwowe sprawy, a Tom, dyrektor, a zarazem ich konsultant i przyjaciel zarówno szefa policji jak i Davida, nalega na jego pomoc.
